Artykuł ten, jak już można wnioskować po tytule, traktował będzie jednak o osobnikach płci przeciwnej. Niebywałym wydaje się być fakt, że wielu z Nas, tak więc również administracja kupyonline stwierdza, że one po prostu NIE PIERDZĄ! Jakże smutny jest dla nas ten fakt, gdyż w całym tym medycznym zawirowaniu i wiedzy empirycznej nt. przemiany materii musimy stwierdzić, że praktycznie niemożliwym jest zatrzymywanie owych gazów w sobie. Tak więc z wielkim smutkiem w sercu należy stwierdzić, że kobiety po prostu tak bardzo wpisały się w ramy konwenansu, że przerósł on je w całości, nie pozostawiając ani krzty człowieczeństwa. Tak więc kobiety – pierdzieć – rzecz ludzka. Nikt was z tego powodu nie wyklnie. Nie bądźcie gorsze od innych. Nie wychodźcie z pomieszczenia, nie puszczajcie cichaczy. To nie ma sensu.  To tylko i wyłącznie sprawia, że stajecie się uboższe jako przedstawicielki rasy ludzkiej.

Gazy, które wydalamy z siebie, są rzeczą jak najbardziej naturalną. Ba – posiadają one także swoje plusy. Informują bowiem statystycznego Kowalskiego, że nadchodzi właśnie ten moment, by zasiąść na tronie i wyrzeźbić figurkę w ubikacji. Niestety, jak donoszą empiryczne obserwacje, wielu ludzi ma problemy z bezstresowym wydalaniem z siebie gazu o wdzięcznej nazwie „bąk”. Wiąże się to z przyjętymi w obecnej kulturze normami, które rozpowszechniają teorię, iż publiczne pierdzenie jest wyrazem braku wychowania. Jedyną reakcją redakcji kupaonline na takie zjawisko może być tylko i wyłącznie stanowcze NIE. Nikt nie powinien wkładać człowieka w ramy konwenansu. Nie psujmy sobie samopoczucia tylko i wyłącznie ze względu na innych ludzi, którzy także pierdzą. Nie powinno być problemem pierdnięcie sobie w miejscu publicznym. Jedyną normą, jaką należałoby przestrzegać, jest unikanie rozpowszechniania gazów w małych pomieszczeniach, których objętość jest mniejsza niż 50 m³.

Przytrzymywanie w organiźmie gazów może szkodzić naszemu zdrowiu. Zatrzymujemy bowiem w naszym wnętrzu substancje, które są tylko i wyłącznie niechcianym produktem przemiany materii. Każdy dobrze wie, że nie czuje się zbyt komfortowo, nie mogąc legalnie wypuścić z siebie gazu. Najczęściej objawia się to bulami w podbrzuszu, których tylko dzięki lekkiej zmianie nastawienia można by uniknąć. Proszę zatem zadać sobie pytanie, czy warto cierpieć tylko po to, by nie wychodzić poza ramy konwenansu?

Ale nie o tym przyszło mi dziś pisać, bo jak wiadomo, każdy umie robić kupe na chodniku, tak żeby wszyscy widzieli. Ale za to nie każdy potrafi robić ją podczas podróży, no i tak, aby nikt nie zobaczył. Nie wiem czemu, ale większość ludzi sądzi, że załatwianie się nam ujmuje. Ja myślę, ze nie powinniśmy się tego wstydzić, ponieważ nawet sam Kim Zong sra i wątpie, czy ktokolwiek się z tego śmieje wiedząc, że może być obiektem ataku nuklearnego.
Tak więc, po tej małej dygresj śmiem powiedzieć, ze kupa w podróży to jak najbardziej odpowiednia rzecz i nie należy do tego podchodzić jak kontrabasista do skrzypiec. Rozróżniamy parę środków transportu: Auto, Pociąg, Autokar, Motocykl, Rower.
W przypadku auta, motocykla i roweru nie będę się za bardzo rozpisywał, bo wystarczy tylko zatrzymać się na stacji, w krzaczku i zrobić co trzeba. Ewenualnie mogę napomknąć o tym, że należy się wytrzeć liściem albo kawałkiem ściółki. Znaczy się, nie musi być to regułą, gdyż jeśli mamy przy sobie papier toaletowy to chyba nie zamierzamy na nim pisać nie?.
Inaczej ma się sprawa z podróżowaniem pozostałymi pojazdami. W nich zazwyczaj znajdują się ubikacje. Tylko trzeba wiedzieć jak się w nich zachowywać.Jeśli chcemy, żeby nasza wizyta w toalecie przebiegła dyskretnie, a co ciekawsi pasażerowie nie odróżnili, czy oddawaliśmy mocz, czy robiliśmy kupę, musimy takową wizytę odłożyć na ostatnią chwilę. Nie zapominajmy, że nie jesteśmy w domu, gdzie można pooglądać sobie pornola i nie tylko się wysrać.Kiedy już nadejdzie ten moment, że zaczyna nam lecieć(mowiąc inaczej: zwisać), nie biegnijmy ile sił w nogach do toalety, tylko idźmy spokojnym, równym krokiem zbytnio nie rozchylając nóg. Będąc przed kiblem dobrze jest sprawdzic, czy jest on zajęty, czy nie. Jeśli współpasażer wybrał się na sikanko, to pół biedy. Problem robi się wtedy, gdy także wypłynął na szerokie wody(czyt. tory).
Pozostaje nam oprzeć zad o jakąś ścianke i czekać. Gdy juz tak czekamy czekamy czekamy, a określenie „ogromna chęć zrobienia kupy” to eufemizm, zapukajmy do drzwi i powiedzmy: Wynocha stąd, zasrańcu. Gwarantuję, że jeśli powiemy to bardzo głośno, to ów delikwent wyjdzie w przeciągu minuty i do końca podróży nie bedzie korzystał z toalety ze wstydu jakiego narobiliśmy mu przed podróżującymi. Zanim zasiądziemy na naszym dziurawym tronie, dobrze jest wytrzeć sedes papierem toaletowym i zdezynfekować kibel domestosem. Jeśli jakimś cudem nie mamy domestosu, po prostu spuśćmy wodę tzw. „na sucho”. Teraz musimy się spieszyc, gdyż innych może zdziwić nasza przedłużająca się nieobecność. Siadamy dosyć szeroko i wieńczymy dzieło wspaniałym klockiem, ktorego nie powstydziłoby się nawet LEGO. Wycieramy pupsko, myjemy rączki, psikamy odświeżaczem powietrza i wychodzimy uśmiechnięci na zewnątrz. No i nie zapomninajmy o spłukaniu naszego gówienka. Jeśli bardzo nam zależy na tym, zby wizyta w toalecie była postrzegana jako oddawanie moczu, możemy(przed oczami innych) ostentacyjnie zapiąć niby zacinający się rozporek. Pozdrawiam:)

Nie chcę się pobrudzić! To boli!

Tłumaczenie jak najbardziej głupie. Zaopatrzając się w pupila powinniśmy wziąć pod uwagę, że wiąże się on nie tylko z przyjemnościami, ale także z męką karmienia, jak i sprzątania odchodów. Warto zatem przed wyjściem na spacer zaopatrzyć się w woreczek na kupę, który uchroni innych, nieświadomych ludzi przed miną.

Przecież to nie jest mój obowiązek!

Czy to obowiązek czy nie, powinniśmy mieć w sobie chociaż resztki racjonalnego myślenia. Smutnym wydaje się być fakt, że w Polsce, w przeciwieństwie do innych krajów europejskich (patrz Norwegia) nie ma jeszcze przepisów regulujących sprzątanie po swych pupilach.

Zestawy do sprzątania są za drogie!

Naprawdę śmieszne tłumaczenie. Koszt jednorazowego zestawu do sprzątania to 30gr. Skoro stać Cię na pokarm dla zwierzaka, to stać Cię też, żeby wydać 18 zł miesięcznie na przyrządy do sprzątania.

Śmieją się ze mnie, jak sprzątam.

Zapewne bardziej będą się z Ciebie śmiali, gdy zobaczą kupę na bucie, niż w woreczku niesionym do śmietnika.

Przecież płacę podatek za mojego pupila!

Każdy człowiek płaci podatki, a mimo tego sramy do ubikacji, a nie na trawnik.

Od jednek kupy świat się jeszcze nie zawalił.

No ale przelicz to! Średnio 2 kupy dziennie, razy 365 dni w roku, razy średnio 10 lat życia pupila daje łącznie 7.300 niesprzątniętych kup. Prawdopodobieństwo wdepnięcia w jedną z nich staje się zatem bardzo duże.

Co zrobię z kupą?!

Wrzuć do śmietnika. Można też poprosić władze osiedla o specjalne pojemniki na odchody.

Nikt mnie nie zmusi do sprzątania!

Żebyś się nie zdziwił, jak w twoim mieście, gminie, czy też powiecie wejdą, albo już weszły w życie odpowiednie rozporządzenia.

Mamy nadzieję, że nie macie już więcej wymówek i będziecie z uśmiechem na twarzy w przyszłości sprzątać po zwierzakach.

Wpis częściowo oparty na informacjach ze strony: kupaniegryzie.pl

Na początek trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, czy chcemy poruszać się po świecie w strachu, przed poślizgnięciem się? Czy chcemy, aby nasze dzieci bawiąc się w piaskownicy brodziły w gównie? Czy aby na pewno taki stan rzeczy jest w porządku? Można to poddać bez wątpienia w wątpliwość.

Zastanówmy się teraz nad przyczynami takiego stanu rzeczy. Po pierwsze, właścicielami owych odchodów często są bezdomne, bądź tez niedostatecznie upilnowane psy. Trzeba po prostu baczniej zwracać uwagę na to, co dzieje się z naszym psem, czy też kotem (tak, tak, koty są jeszcze bardziej perfidne, bo po wysraniu się, często posiadającym dużo H2O, zakopują swoje dzieło). Drugim typem wytwórni owych odchodów są zwierzaki wyprowadzane przez nieudolnych i leniwych właścicieli. W kolejnym artykule skupimy się na tłumaczeniach, jakimi wykręcają się ze sprzątania owi złoczyńcy. Jedno jest pewne – trzeba coś z tym zrobić, aby uchronić nasz świat przed zagładą.

Trzecim typem brud czyniących zwierząt są ptaszki. Często są w stanie być na tyle perfidnymi, że gówno nie będzie znajdowało się na naszym bucie, lecz na naszej głowie. Parę takich przypadków mieliśmy okazję osobiście doświadczyć (na szczęście tylko jako obserwatorzy). Na ten typ szkodników nie ma jednak rady. Co najwyżej można sobie kupić wiatrówkę albo kapelusz.

Wkładanie w odbyt różnego rodzaju rzeczy (od penisa począwszy, na kiju od miotły skończywszy) może nam dać niebywałe wrażenia. Należy pamiętać, aby nie wkładać tam sobie słuchawki prysznicowej, gdyż ta, tryskając wodą, może nam zrobić niechcianą lewatywę.

Z różnego rodzaju opowiadań można wysnuć wnioski, że uczucie to wiąże się z błogością, ciepłem, bliskością. Z wkładaniem sobie czegoś w dupę nie wiąże się jednak tylko i wyłączenie homoseksualizm. Również heteroseksualiści, zapewne idąc za przykładem mniej normalnych kolegów, zaczęli widzieć w odbycie źródło przyjemności. W tym przypadku jednak męska część może czuć się bezpieczna – to właśnie partnerki posiadają owe pożądane otwory, które w tym przypadku się wykorzystuje.

Przystępując do seksu analnego nie można jednak bez przygotowania. Natura nie przewidziała takiego postępowania, tak więc nie przystosowała odbytu do tego typu czynności. Przy normalnym sraniu gówno samo swą konsystencją powoduje łatwy ślizg. Podczas tradycyjnego seksu, zarówno ograny żeńskie, jak i męskie, produkują środki zmniejszające tarcie. Co zatem należy zrobić, gdy chcemy przeczyścić odbyt partnera czy też partnerki, a przy tym nie zrobić sobie, jak i jej czy też jemu krzywdy? Odpowiedź jest prosta – WAZELINA. Jest to środek, który w bardzo subtelny sposób zmniejsza tarcie. Na temat jej rodzajów wypowiemy się w innym artykule.

Seks analny, wbrew pozorom, nie jest do końca bezpieczny. Udowodniono, że może podobnie jak i tradycyjny seks przenosić różnego rodzaju choroby, m. in. wirusa HIV. Tak więc, ku niezadowoleniu części panów, zaleca się używanie prezerwatyw. Ma to jeszcze jednego, dodatkowego plusa – gdy nasza partnerka się nie umyje, nie musimy paćkać się w gównie.

[kliknij, aby powiększyć]

Jeśli chcecie wiedzieć, jak dokładniej nazwać można owy kał, zajrzyjcie w dział: rodzaje gówien.

PS. Wesołych Świąt.

Pierwszą i zapewne najważniejszą ubikacją, z jaką zapewne każdy z nas ma do czynienia, jest ta domowa. Zapewne niejeden z Was czuje tę niepowtarzalną radość, kiedy to może obudzić się rano, udać się do łazienki i poczytać swoją ulubioną gazetkę na tronie. Tron ten jednak nie zawsze prezentuje się tak samo. Wszystko zależy od preferencji i zamożności właściciela. Zajmując się sprawą od środka, możemy wyróżnić 3 rodzaje. Kupa może bezpośrednio wpadać do szamba (tzw. kibel dworowy lub toi toi), po ściankach spływać do wody lub zatrzymywać się na poziomej półeczce jednocześnie rzeźbiąc tak zwaną figurkę. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż pierwszy rodzaj kibla jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ w skrajnych przypadkach moze spowodować znaczne ochlapanie dupy kałem i moczem. Kibel numer 3 natomiast może powodować duży smród, tak więc forma ubikacji numer 2 wydaje się być optymalną.

Uwagę zwrócić należy także na deski klozetowe. Mogą one mieć zarówno mały, jak i wielki obwód. Wszystko zależy pola powierzchni dupy i preferencji właściciela. Często spotykane są też deski przeźroczyste mające na celu wystraszenie producentów kału. Do tego może służyć np. drut kolczasty czy też gwoździe.

Kible rozróżnia się także ze względu na ich położenie. Mogą sie znajdować w domu (tzw. swojskie, czy tez jak kto woli luksusowe), jak i na zewnątrz. Szczególnie popularne są oczywiście toi toie czyt jak kto woli (wersja niemiecka) Dixi. Cechują się one niską higieną i częstą koniecznością srania na tak zwanego małysza (sramy nie dotykając deski klozetowej). Szczególnie daje się to odczuć na dużych imprezach takich jak chociażby Woodstock. Stąd też między innymi wzięło się pojęcie kupa Woodstockowa (w obawie przed toi toiem sra się w lesie). Pisząc o toi toiach nie można zapomnieć o złotym toi toiu, którego właścicielem jest od niedawna Jurek Owsiak. Z tematem owego typu ubikacji wiąże się też praca wielu ludzi, polegająca na wkładaniu do środka tak zwanego odkurzacza kiblowego, majacego na celu usunac kał. Mieliśmy okazję oglądać pracę takiego człowieka w akcji i szczerze mówiąc było ślisko. No to by było na tyle, temat będzie jeszcze rozwijany.

Pierwszą rzeczą, na którą bez wątpienia bacznie należy zwrócić uwagę, jest ilość warstw, z jakich zbudowany jest dany papier. Jak wiadomo proporcjonalnie do wzrostu ilości owych warstw, spada prawdopodobieństwo uwalenia naszych rąk gównem podczas owej, śliskiej czynności, czyli podcierania się. Poza tym, przy posiadaniu grubszego papieru, używamy go zazwyczaj mniej niż tego jednowarstwowego i nasz portfel wyglada grubiej. A wracając do względów czysto fizjologicznych, to papiery kilkuwartwowe nie są szare i nie podrażniają naszego odbytu, co znów ciągnie za sobą względy finansowe, gdyż oszczędzamy wtedy pieniądze na penaten-creme.

Z firm produkujacych papiery toaletowe na czoło wydaje się wysuwać Velvet – miękki dotyk dla Twej dupy, uaaaaa… Velvet, przecież co dzien o nim marzysz.. ua ua uaaa.. Velwet, miekki jak aksamit. Wystrzegać należy się wszelkich produktów rodem z biedronki (te takie opakowania po 100 rolek szarego papieru – nie dość że boli, to jeszcze starczy na dlugo). W skrajnych przypadkach do wytarcia dupy może zostać użyta chusteczka higieniczna, posiadająca 3 warstwy, jednak przed użyciem będzie konieczna fragmentacja. Poza tym za welwetem przemawia fakt, iż sponsoruje trenowanie labradorów ratujących życie ludzi pogrążonych w lawinach. Nie myślcie sobie jednak, że popadliśmy w komercjalizacje i renomujemy tylko znane firmy. Polecamy ten papier tylko i wyłącznie dlatego, że jest po prostu najlepszy, bez względu na to czy sikają do niego psy, czy posiada on rowki pomagające wetrzeć więcej kału w plaster srajtaśmy.

I to by było na tyle. Do tematu jeszcze powrócimy, ale mam nadzieję, że ta krótka notka też okaże się pomocna.